0
Twój koszyk jest pusty.

Jak i gdzie leczyć skutecznie.


Strona w budowie.

.

.

GDZIE LECZYĆ?

 

Biuro Obrony Zwierząt APA przywiązuje ogromną wagę do jakości oferowanych przez licznych weterynarzy usług.

Zdrowie naszych podopiecznych jest naszym absolutnym priorytetem, dlatego do opieki nad naszymi zwierzakami wybieramy wyłącznie najlepszych.

Po latach doświadczeń wiemy, że "weterynarz weterynarzowi nierówny".

 

 

APA współpracuje:

1. Śląskie Centrum Weterynarii w Chorzowie (najlepsza klinika na świecie)

2. Gabinet weterynaryjny "Na Południowej" w Częstochowie.

3. Gabinet weterynaryjny "Synergia" w Bytomiu.

4. Gabinet weterynaryjny "Eskulap" w Częstochowie.

5. Przychodnia weterynaryjna "Animal" w Częstochowie.

6. "Okulistyczna Przychodnia Weterynaryjna" w Warszawie.

 

 

.

 

 

WIRUSY !!!

 

Jak walczyć z przewlekłą postacią kociego kataru?

cz. I

 

Koci katar jest przede wszystkim określeniem zbiorczym, obejmującym zakaźne schorzenia dróg oddechowych i błon śluzowych u kotów. Jest to zatem zespół objawów wywoływanych przez różne drobnoustroje i atakujących nos, jamę ustną i oczy. Koci katar wywołują różne rodzaje wirusów, a także bakterie i grzyby.

 

Ponieważ obecność jednego rodzaju drobnoustrojów sprzyja kolejnym infekcjom, przez co mogą one występować jednocześnie, a leczenie w każdym przypadku jest podobne, stosowanie jednego, wspólnego określenia jest w pełni uzasadnione.
Zawsze jednak należy wcześniej wyeliminować inne możliwe przyczyny objawów, np.: połknięcie przez zwierzą źdźbła trawy, kocią astmę, alergię czy nowotwór.

 

Schorzenia dróg oddechowych u kotów stanowią więc zawsze proces, na który składa się wiele czynników.

Również same objawy kociego kataru są bardzo złożone, co znacznie utrudnia jednoznaczną identyfikację wywołujących je drobnoustrojów. Objawem choroby może być zarówno łagodny, wodnisty wyciek z nosa, jak i ciężkie schorzenie ogólnoustrojowe prowadzące do śmierci.

 

Do najczęstszych objawów zalicza się:

- katar,

- zapalenie spojówek,

- zmiany w jamie ustnej,

- gorączka,

- zapalenie płuc,

a także chrypka i szmery podczas oddychania (jeżeli zaatakowane są górna drogi oddechowe).

 

Czynnikiem wywołującym ów swoisty „zamknięty krąg” jest często infekcja wirusowa.

Infekcje takie powodują zmiany chorobowe, obrzęk błon śluzowych, a także sprzyjają wydzielaniu mediatorów zapalenia. Infekcje uszkadzają często również zewnętrzną powierzchnię nosa, co sprzyja wtórnym zakażeniom bakteryjnym.

 

Jak już wspomniano, choroba rozpoczyna się z reguły od infekcji wirusowej, którą wywołują najczęściej:

- herpeswirus FHV

- caliciwirus FCV,

a także nieswoiste adenowirusy, rinowirusy i pneumowirusy.

 

Herpeswirus koci FHV jest bardzo nietrwały w środowisku zewnętrznym. Natomiast dzięki stabilności genetycznej jest on znacznie łatwiejszy do wykrycia metodami z zakresu biologii molekularnej (PCR) niż kaliciwirusy.

W przypadku infekcji wirusem FHV obserwuje się głównie objawy ze strony układu oddechowego, takie jak katar i zapalenie zatok przynosowych połączone z wysiękiem z oczu i nosa, a także zapalenie spojówek i owrzodzenie rogówki.

U chorych osobników obserwuje się również duszności i brak łaknienia.

Objawy te ustępują z reguły po stosunkowo krótkim czasie, lecz kot pozostaje do końca życia nosicielem wirusa, a infekcja może się uaktywnić pod wpływem stresu.

W przypadku infekcji FHV rzadko dochodzi do powikłań.

Niekiedy zmiany w obrębie oka mogą być na tyle poważne, że mogą prowadzić do utraty wzroku.

U bardzo młodych kociąt może wystąpić bardzo wysoka gorączka i ogólne osłabienie prowadzące do zgonu zwierzęcia (fading kit ten syndrome).

 

Caliciwirus FCV. W infekcjach wirusem FCV uczestniczą różne szczepy tego wirusa, czego efektem jest znaczna różnorodność genetyczna wirusa.

W praktyce oznacza to, iż również zaszczepione koty mogą mieć styczność ze szczepem, na który nie są odporne.

Ze względu na różny stopień zjadliwości poszczególnych szczepów również objawy są znacznie zróżnicowane i mogą obejmować brak łaknienia, gorączka, bóle stawów i mięśni. Stosunkowo rzadko obserwuje się zapalenia płuc.

Typowemu owrzodzeniu jamy ustnej i dziąseł towarzyszą często infekcje bakteryjne.

Analiza bakteriologiczna wymazów z gardła u kotów i psów:

Escherichia coli - 24,2% ; Pseudomonas sp. - 17,9 -14,0% ; Staphylococccus sp. - 12,9-10,5% ; Streptococcus ps. - 6,4% ; Klebsiella sp. - 2,7% ; inne - 8,3% ; wynik nieokreślony - 4,0%

 

Inne drobnoustroje wywołujące koci katar to Chlamydophilia Felis, Mycoplasma Felis i Bartonella hensela.

 

Chlamydophila felis jest drobnoustrojem wewnątrzkomórkowym pozbawionym zdolności samodzielnego rozmnażania się i uzależnionym od aktywności enzymów zajmowanych komórek żywiciela.

Bakteria ta często towarzyszy zapaleniom spojówki u kotów.

Cykl rozwojowy tego drobnoustroju obejmuje fazę wewnątrz - i zewnątrzkomórkową. W trakcie trwania zakaźnej fazy zewnątrzkomórkowej bakteria przeżywa w temperaturze pokojowej zaledwie kilka dni, jednak w temperaturze 4°C może przetrwać nawet miesiąc. Przypuszczalnie występuje kilka różnych odmian Chlamydophila feliso różnej zjadliwości. Drobnoustrój przenoszony jest poprzez bezpośredni kontakt.

U niektórych osobników objawy wywoływane przez C. Felis mogą utrzymywać się przez kilka tygodni.

 

Mycoplasma Felis charakteryzuje się bardzo niską stabilnością poza organizmem żywiciela.

Bakteria ta występuje w obrębie błon śluzowych dróg oddechowych i dróg moczowo-płciowych, gdzie przez bardzo długi okres jest w stanie opierać się odpowiedzi immunologicznej zakażonego zwierzęcia.

Bakteria ta stosunkowo rzadko wywołuje schorzenia górnych dróg oddechowych, a znacznie częściej zapalenie spojówek i katar. Infekcja zwykle ustępuje samoistnie po 2-4 tygodniach.

Jak dotąd nie ustalono, czy mykoplazmy pełnią rolę pierwotnego czy też wtórnego drobnoustroju chorobotwórczego.

U kotów izolowano również mykoplazmy M. gatae i M. feliminutum, lecz ich znaczenie kliniczne jest raczej niewielkie.

 

Bartonella to bakterie wewnątrzkomórkowe przenoszone przez pchły i kleszcze.

Uważa się, że wywołują one tzw. chorobę kociego pazura u ludzi. W jej przebiegu pojawiają się krosty i obrzęki, a w cięższych przypadkach ogólnoustrojowe powiększenie węzłów chłonnych.

U kotów zakażenie rzadko prowadzi do rozwoju choroby. Niekiedy może wystąpić gorączka, bóle mięśni, miejscowo powiększone węzły chłonne, rzadziej objawy neurologiczne, które ustępują jednak już po kilku dniach, rzadziej po kilku tygodniach.

Przedmiotem dyskusji jest także udział Bartonella henselaew zapaleniu błony śluzowej jamy ustnej u kotów.

 

Znacznie rzadziej natomiast obserwuje się u kotów infekcje pałeczkami Bordetella bronchiseptica, które u psów są jednym z czynników odpowiedzialnych za tzw. psi kaszel.

Objawy infekcji są z reguły łagodne i ustępują po ok. 10 dniach. U młodych kociąt mogą one jednak wywoływać groźne dla życia zapalenia oskrzeli i płuc. Pałeczki Bordetella z reguły nie przeżywają zbyt długo w środowisku zewnętrznym. Transmisja odbywa się poprzez kontakt bezpośredni lub drogą kropelkową

 

Zdiagnozowanie infekcji bakteryjnej umożliwia badanie laboratoryjne, m.in. wymaz z gardła lub z oka.

 

Przed rozpoczęciem leczenia należy sporządzić antybiogram, który pozwoli na ściśle ukierunkowane wyeliminowanie konkretnych infekcji towarzyszących.

Wykrywanie infekcji wirusowych, a także obecności chlamydii i mykoplazm odbywa się metodą PCR.

W tym celu przy pomocy suchej wymazówki lub specjalnej szczoteczki (Cytobrush) pobiera się wymaz ze spojówki lub gardła, który następnie wysyłany jest bez podłoża do analizy.

Przed pobraniem materiału należy usunąć śluz lub ropę z danego miejsca, a wykonując wymaz mocno docisnąć wymazówkę do miejsca pobrania, gdyż tylko w taki sposób możliwe jest pozyskanie dostatecznej liczby komórek.

Badanie oferuje znaczne korzyści z praktycznego punktu widzenia, w szczególności pod kątem terapii.

Duże znaczenie ma fakt, czy mamy do czynienia z infekcją pojedynczą czy złożoną, co jednoznacznie potwierdzają badania przeprowadzone na podstawie wymazów z gardła pobranych od grupy zwierząt.

Zakłada się, że w hodowlach i schroniskach, gdzie ponad 40% kotów wykazuje objawy choroby, należy się liczyć ze znaczną prewalencją nosicieli podklinicznych.

 

* * *

 

*Proponowane metody leczenia wg. Eule/FU Berlin i Scherk, JFMS, Vol 12,7,2010

Źródło: Laboklin.

 

Jak walczyć z przewlekłą postacią kociego kataru?

cz. II

LECZENIE

 

W trakcie leczenia kociego kataru należy zapewnić zwierzęciu czyste i cieple otoczenie z dopływem świeżego powietrza.

 

Warunkiem skutecznego leczenia jest sumienność i higiena.

 

Oprócz leczenia miejscowego maściami zawierającymi antybiotyk, np. tetracyklinę lub gentamycynę, które należy stosować codziennie i tak często jak jest to możliwe przez okres co najmniej trzech tygodni w przypadku zakażeń drobnoustrojami Chlamydophila, Mycoplasma i Bordetella konieczne jest systemowe leczenie antybiotykowe:

- Doksycyklina: 5mg/kg 2x dziennie*

- Enrofloksacyna: 5mg/kg 1x dziennie*

- Azytromyzyna: 10-15mg/kg 3 dni 1x dziennie + 4 tyg. 2x w tyg.

- Amoksycylina / kwas klawulanowy: 12,5mg/kg 2x dziennie przez 4 tyg.

 

Niestety leczenie azytromycyną i amoksycykliną/kwasem klawulanowym nie pozwala na wyeliminowanie czynnika chorobotwórczego.

 

Leczenie antywirusowe jest znacznie trudniejsze, gdyż powoduje poważne skutki uboczne i jest stosunkowo drogie.

 

W przypadku infekcji wirusem FHV zaleca się krople do oczu z gancyklowirem (Virgan®).
Preparatem zalecanym w leczeniu systemowym u kotów jest famcyklowir (Famvir®) w dawce ¼ tabletki 125 mg na każde 5 kg masy ciała kota 1 lub 2 razy dziennie, natomiast w żadnym wypadku nie wolno stosować acyklowiru ani rybawiriny.

 

Innym lekiem podawanym w infekcjach wirusowych jest lizyna (500 mg, 2 razy dziennie, doustnie).
Lek ten zmniejsza biodostępność argininy hamując w ten sposób proces replikacji wirusa oraz zmniejszając siłę ewentualnych nawrotów.

 

Stosowanie ludzkiego lub kociego interferonu z reguły nie przynosi pożądanego rezultatu, jednak rozcieńczony roztwór do iniekcji może być stosowany doustnie oraz do zakraplania oczu.

Opisywano pozytywny wpływ aplikacji w takiej formie.

 

W przypadku kotów, u których dodatkowo mamy do czynienia z alergią, można stosować leki
antyhistaminowe, np. loratydynę.

 

Bardzo ważna jest również właściwa opieka, regularne oczyszczanie oczu i nosa, podawanie dostatecznej ilości płynów, a w razie potrzeby także podawanie cyproheptadyny (0,5 mg/kg, 2 razy dziennie) lub diazepamu (0,1 mg/kg, dożylnie) w celustymulacji łaknienia.

 

W przypadku bolesności w wyniku zapalenia błon śluzowych jamy ustnej i dziąseł zaleca się niesteroidowe leki przeciwzapalne.

 

Zaleca się również stosowanie leków rozrzedzających śluz oraz inhalacje.

W tym celu zwierzę należy umieścić w pojemniku transportowym przykrywając pojemnik kocem wraz z inhalatorem.

Doustnie można także podawać pseudoefedrynę (1 mg/kg), a także stosować krople do nosa dla dzieci oczyszczające drogi oddechowe.

 

Szczepienia przeciwko FHV i FCV stosuje się rutynowo od dawna.

Jednak ze względu na stały wzrost populacji kotów w Niemczech nie ma praktycznie możliwości zaszczepienia wszystkich zwierząt.

Szczepienie przeciw FHV z pewnością zapewnia dostateczną odporność, lecz nie chroni przed bezobjawowym nosicielstwem.

Immunizacja przeciw FCV jest bardzo trudna ze względu na dużą zmienność szczepów wirusa.

Szczepionki nie gwarantują niestety pełnej ochrony przeciw nowym czy też przeciw bardziej agresywnym szczepom.

 

Szczepić należy jednak również koty, które przeszły koci katar, o ile obraz kliniczny pozwala na zaszczepienie.

 

Od kilku lat dostępne są również szczepienia przeciw Chlamydophila Felis i Bordetella bronchoseptica, lecz nie są stosowane rutynowo.

 

*Proponowane metody leczenia wg. Eule/FU Berlin i Scherk, JFMS, Vol 12,7,2010

Źródło: Laboklin.

 

Podopieczny APA
Podopieczny APA

 

Jak skutecznie leczyć

owrzodzenia gałki ocznej?

 

odpowiedź wkrótce :)

 

Jak leczyć

owrzodzenia, rany i nadżerki

jamy ustnej?

 

odpowiedź wkrótce :)

 

Panleukopenia kotów

łac. Panleucopenia infectiosa felinum

 

wkrótce